Восьмы
ўзыход
Ардж́уна
прамовіў:
Што
той брагман? І што прасамасьць? Што чын,
чалавек навышні?
Што
называюць прабытам? Што завецца
прабоствам? |1|
Як
і хто тут, у гэтым целе, прааброк ёсьць,
Мадгу-забойца?
Як
у часе зыходу ты можаш быць самаемнымі
знаны? |2|
Сьвяты
Багавіт прамовіў:
Нязьнікомае
- вышні брагман, самабыцьцё - прасамасьць,
вырух,
што чыніць узбытак быцьця бытаў знаецца
чынам. |3|
Быцьцё
плыннае клічуць прабытам, Дух называюць
прабоствам,
прааброк
- тут я ў гэтым целе, найлепшы з носьбітаў
цела. |4|
Памятаючы
толькі мяне які ў часе скону, зыходзіць,
у
быцьцё маё, кінуўшы цела, ідзе ён, няма
тут сумневу. |5|
Хто
якое быцьцё памінае, пакідаючы цела пры
сконе,
да таго і прыходзіць, сын Кунті̄, заўсёды быцьцё тое ўзбыўшы. |6|
Таму
ўва ўсе верамёны мяне памятай і змагайся,
прысьвяціўшы мне мысел і розум, да мяне
несумнеўна ты прыйдзеш. |7|
Стараньнем
і йоґай яднаным неіншарушным чуваньнем
да
навышняга Духа сьвятога ідзе засяроджаны,
Па̄ртха. |8|
Празорцу
ўсяго і адвечнага праўцу,
ад
тонкага тоншага хто памінацьме,
дзяржаўцу
ўсяго, нязмыснага явай,
сонечназорнага,
што па-за цемрай, |9|
у
часе зыходу мыслам нярушным,
едны
бажаньнем і сілаю йоґі,
паміж
брывоў увесь дух сабраўшы,
да
вышняга Духа сьвятога прыходзіць. |10|
Што
незьнікомым завуць ведаведы,
у
што рушаць стараньнікі, збытыя палу,
што
жадаючы, дзейсьняць брагма-рушэньне,
сьцег
да таго табе моўлю я сьцісла. |11|
Дзьверы
ўсе пазмыкаўшы, спыніўшы мысел у сэрцы,
у
вяршыню свой дух скіраваўшы, стойны ў
йоґа-трываньні, |12|
"Ом"
- аднаскладны брагман - хто, мяне памятаючы,
мовіць,
пакідаючы
цела ў зыходзе, той рушыць сьцегам
навышнім. |13|
Хто
станоўна неіншачуйны памятае мяне
няспынна,
для
таго я лёгкадасяжны,
заўжды еднага, Па̄ртха, йоґіна. |14|
Да
мяне прыйшоўшы, нявечны гэты край пакут
перароду
не
наведае самавялікі, зьвяршыні дасягшы
навышняй. |15|
Нават
з самае бытніцы Брагмы зноў вяртаюцца,
Ардж́уна, быты,
да
мяне, сыне Кунті, прыйшлым болей няма
перародзін. |16|
У
тысячу йуґаў працягам дзень брагмана
знаюць якія,
і
ноч цягам у тысячу йуґаў, дзень і ноч
тыя ведаюць людзі. |17|
Зь
невыяўнага ўсе выяўленьні ўзьнікаюць
з дня надыходам,
і
з надойсьцем ночы зьнікаюць у тым, што
завуць невыяўным. |18|
Грамада тая самая бытаў, зноў быўшы, ізноў
зьнікае
з
надыходам ночы міжволі, і ўзьнікае з
дня надыходам. |19|
Звыш таго быцьцё іншае, вечнае, невыяўнае ад невыявы,
ёсьць
тое, што не зьнікае, калі ўсе быты зьнікаюць. |20|
Невыяўны
і нязьнікомы, яго клічуць навышнім
сьцегам,
дасягшы
які, не вяртаюцца, тое мой дом навышні.
|21|
Дух
той вышні, Па̄ртха, дасяжны адным
недаіншым бажаньнем,
той,
у кім унутры ўсе быты, кім усё прасьцягнута гэта. |22|
Якім
верамем да незвароту і звароту рушаць
йоґіны,
зыйшоўшы,
верамя тое пракажу табе, бык-Бгарата.
|23|
Агонь,
зьзяньне, дзень, маладзік, паўгады
паўночнага сьцегу -
у
брагман, тады зыйшоўшы, ідуць брагмаведныя
людзі. |24|
Дым,
ноч, цемра і сход таксама, паўгады
паўднёвага сьцегу -
напатканы
сьвятлом месяцовым тады зноў вяртаецца
йоґін. |25|
Гэты
сьветлы і цёмны сьцегі сусьвету вечнымі
лічаць,
адным
ідуць да незвароту, ізноў вяртаюцца
іншым. |26|
Па̄ртха,
знаючы тыя пуціны, йоґін не блукае ніякі,
таму
ўва ўсе верамёны, будзь, Ардж́уна, йоґай
яднаны. |27|
У
ведах, дарох, аброках і жарбах
даброці
плён які наказаны,
яго,
ўведаўшы ўсё гэта, пераўзыходзіць
йоґін,
у стан вышні ўваходзіць выточны. |28|
ОМ
ТАТ САТ
такі
ў велічных Багавітавых
Песьнях, сьвятых упанішадах, брагма-ведзе,
наставах йоґі, сумове
сьвятога Кр̣шн̣ы і Ардж́уны
восьмы ўзыход на імя "Йоґа
нязьнікнага брагмана".
Пераклаў
з санскрыту Міхаіл Баярын.
