Aug 22, 2011

Сьцег прачыну

мужная моўч прасьціной пустыні
вечнага зору сьцілае сьцег

апоўначы явы да поўні чыну
золатам зыбкім лягае сьвет

з абодвух канцоў тады рухам адзіным
крокам рашучым выходзь настрэч

і твар пазнаўшы ў лонях радзімых
сябе згубіўшы, знайдзі сябе

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.