Sep 2, 2011

Багавітава Песьня, восьмы ўзыход

Восьмы ўзыход

Ардж́уна прамовіў:
Што той брагман? І што прасамасьць? Што чын, чалавек навышні?
Што называюць прабытам? Што завецца прабоствам? |1|
Як і хто тут, у гэтым целе, прааброк ёсьць, Мадгу-забойца?
Як у часе зыходу ты можаш быць самаемнымі знаны? |2|

Сьвяты Багавіт прамовіў:
Нязьнікомае - вышні брагман, самабыцьцё - прасамасьць,
вырух, што чыніць узбытак быцьця бытаў знаецца чынам. |3|
Быцьцё плыннае клічуць прабытам, Дух называюць прабоствам,
прааброк - тут я ў гэтым целе, найлепшы з носьбітаў цела. |4|
Памятаючы толькі мяне які ў часе скону, зыходзіць,
у быцьцё маё, кінуўшы цела, ідзе ён, няма тут сумневу. |5|
Хто якое быцьцё памінае, пакідаючы цела пры сконе,
да таго і прыходзіць, сын Кунті̄, заўсёды быцьцё тое ўзбыўшы. |6|
Таму ўва ўсе верамёны мяне памятай і змагайся,
прысьвяціўшы мне мысел і розум, да мяне несумнеўна ты прыйдзеш. |7|
Стараньнем і йоґай яднаным неіншарушным чуваньнем
да навышняга Духа сьвятога ідзе засяроджаны, Па̄ртха. |8|
Празорцу ўсяго і адвечнага праўцу,
                 ад тонкага тоншага хто памінацьме,
дзяржаўцу ўсяго, нязмыснага явай,
                 сонечназорнага, што па-за цемрай, |9|
у часе зыходу мыслам нярушным,
                 едны бажаньнем і сілаю йоґі,
паміж брывоў увесь дух сабраўшы,
                 да вышняга Духа сьвятога прыходзіць. |10|
Што незьнікомым завуць ведаведы,
                 у што рушаць стараньнікі, збытыя палу,
што жадаючы, дзейсьняць брагма-рушэньне,
                 сьцег да таго табе моўлю я сьцісла. |11|
Дзьверы ўсе пазмыкаўшы, спыніўшы мысел у сэрцы,
у вяршыню свой дух скіраваўшы, стойны ў йоґа-трываньні, |12|
"Ом" - аднаскладны брагман - хто, мяне памятаючы, мовіць,
пакідаючы цела ў зыходзе, той рушыць сьцегам навышнім. |13|
Хто станоўна неіншачуйны памятае мяне няспынна,
для таго я лёгкадасяжны, заўжды еднага, Па̄ртха, йоґіна. |14|
Да мяне прыйшоўшы, нявечны гэты край пакут перароду
не наведае самавялікі, зьвяршыні дасягшы навышняй. |15|
Нават з самае бытніцы Брагмы зноў вяртаюцца, Ардж́уна, быты,
да мяне, сыне Кунті, прыйшлым болей няма перародзін. |16|
У тысячу йуґаў працягам дзень брагмана знаюць якія,
і ноч цягам у тысячу йуґаў, дзень і ноч тыя ведаюць людзі. |17|
Зь невыяўнага ўсе выяўленьні ўзьнікаюць з дня надыходам,
і з надойсьцем ночы зьнікаюць у тым, што завуць невыяўным. |18|
Грамада тая самая бытаў, зноў быўшы, ізноў зьнікае
з надыходам ночы міжволі, і ўзьнікае з дня надыходам. |19|
Звыш таго быцьцё іншае, вечнае, невыяўнае ад невыявы,
ёсьць тое, што не зьнікае, калі ўсе быты зьнікаюць. |20|
Невыяўны і нязьнікомы, яго клічуць навышнім сьцегам,
дасягшы які, не вяртаюцца, тое мой дом навышні. |21|
Дух той вышні, Па̄ртха, дасяжны адным недаіншым бажаньнем,
той, у кім унутры ўсе быты, кім усё прасьцягнута гэта. |22|
Якім верамем да незвароту і звароту рушаць йоґіны,
зыйшоўшы, верамя тое пракажу табе, бык-Бгарата. |23|
Агонь, зьзяньне, дзень, маладзік, паўгады паўночнага сьцегу -
у брагман, тады зыйшоўшы, ідуць брагмаведныя людзі. |24|
Дым, ноч, цемра і сход таксама, паўгады паўднёвага сьцегу -
напатканы сьвятлом месяцовым тады зноў вяртаецца йоґін. |25|
Гэты сьветлы і цёмны сьцегі сусьвету вечнымі лічаць,
адным ідуць да незвароту, ізноў вяртаюцца іншым. |26|
Па̄ртха, знаючы тыя пуціны, йоґін не блукае ніякі,
таму ўва ўсе верамёны, будзь, Ардж́уна, йоґай яднаны. |27|
У ведах, дарох, аброках і жарбах
                 даброці плён які наказаны,
яго, ўведаўшы ўсё гэта, пераўзыходзіць
                 йоґін, у стан вышні ўваходзіць выточны. |28|

ОМ ТАТ САТ
такі ў велічных Багавітавых Песьнях, сьвятых упанішадах, брагма-ведзе, наставах йоґі, сумове сьвятога Кр̣шн̣ы і Ардж́уны восьмы ўзыход на імя "Йоґа нязьнікнага брагмана".

Пераклаў з санскрыту Міхаіл Баярын.